Maar druk heb ik het nog altijd niet.

Als iets maar vaak genoeg tegen je gezegd wordt ga je het nog geloven ook.
Mensen spreken mij vaak over de dingen die ik doe en het gesprek eindigt vaak met de opmerking: “Jeetje, wat druk

Wanneer ik onze familie-agenda bekijk is deze gevuld met verschillende afspraken voor sport en spel van de kinderen en mijzelf.  Opleidingen die Werner en ik volgen. Afspraken met vrienden. Dates met elkaar (hartje)
Ook zonder te kijken in de agenda zijn onze dagen gevuld met dingen die moeten. En toch is er nog heel veel tijd over voor dingen die mogen (smiley)
Onze dag begint om 06:30 uur. En als ik de nacht ervoor mijn 8 uur slaap heb gehad voel ik mij zo fris als een hoentje. Dan heb ik nog 16 uur in het vooruitzicht. We ontbijten en ieder voert zijn huishoudelijke taak uit. Om 08:00 uur gaan we de deur uit richting school van de 6 & 8 jarige. Onze bijna 14-jarige gaat zelfstandig als hij is natuurlijk zelf naar school. Als de kinderen naar school zijn gebracht ga ik door naar de gastouder van de bijna 2 jarige. Door naar mijn werk waar ik tussen 9:00 en 14:00 uur mijn werktaken uitvoer. Terug naar de gastouder, naar school, naar huis. Dan is het 15:00 uur. Met elkaar nemen we onder het genot van wat drinken en wat lekkers de dag door. Tussen 15:30 en 17:30 staat er even niets gepland. Dit gaat zo op de maandag en dinsdag. We eten rond 18:00 uur en de kinderen gaan naar bed omstreeks 19:30 uur. Eer dat ze in slaap zijn gevallen en er rust in huis is zijn we een uurtje verder. De puber hangt op de bank tot 21:30 uur. Tussen de bedrijven door heb ik de wasmachine natuurlijk gevuld. Een stofdoek over het stof geveegd. En anderzijds zooi opgeruimd.
Woensdag is mijn vrije dag. Donderdag moet ik werken zoals op maandag en dinsdag en tot 22:00 uur naar school. Vrijdags heb ik een 8-urige werkdag. En ga dan om 16:30 uur huiswaarts voor de vrijmibo. Ook in het weekend staan er verplichtingen op de agenda. Deze verplichtingen zijn een fractie van de tijd die we we vrij te besteden hebben.

In een dag zitten 24 uur en het werkt,  het werkt als ik er daarvan 8 uur slaap.
8 uur verplichtingen heb voor werk en gezin.
En heb ik er nog altijd 8 over om leuke dingen te doen…oke soms maar 4…maar toch.

vrijmibo

 

Advertenties

Luiwammes 

Dinsdag- en donderdagavond bezorgde ik reclamefolders en de wijkkrant. Ik was 13 en het voelde goed mijn eigen centen te verdienen. Het doel was een brommer. De helft zou ik bij elkaar sparen. De andere zou betaald worden door mijn ouders. Toen ik 16 werd en de krantenwijk ingeruild had voor een baantje als vakkenvulster bij de plaatselijke supermarkt, wilde ik helemaal geen brommer. Ik kocht een toffe muziekinstallatie. Ik verdiende mijn eigen geld. Kreeg zak- en kleedgeld van mijn ouders. Ik was rijk (relatief). 

Mijn zoon werd 13 en gaf absoluut geen aanstalten om zijn eigen geld te gaan verdienen. Frustrerend hoor als iemand met een hoog arbeidsethos als ik te maken heeft met een luiwammes als… Ik het hier dus over mijn eigen zoon! Een tijdje heb ik op wammes ingepakt.  Wat allemaal de voordelen zijn als je naast het zak- en kleedgeld wat hij van ons krijgt eigen centen verdient.

Op een dag leken de wijze woorden door zijn zender te zijn ontvangen en ging op woensdag de wijkkrant bezorgen. Als ervaringsdeskundige leerde ik hem, probeerde, ik hem de lol ervan in te laten zien en hoe je redelijk snel door de wijk komt. Waar ik 10 krantjes bezorgd had was hij pas bij de tweede brievenbus. Zo irritant vond ik het… Kom op zeg met die peper in je reet. Maar nee. Noch ging hij de lol inzien van snel je wijk door noch dat er meer geld op zijn rekening stond. Kranten bezorgen bleek niet zo zijn ding! 

Wat ik frusterend vind is niet alleen dat het mij niet lukt hem te laten inzien dat je eigen geld verdienen vrijheid betekent maar vooral dat hij liever lui dan moe is. Zo moe. Zo lui en zo moe. 

Wat niet is kan nog komen. Hij is dan ook nog maar een paar weken 13. Wie weet krijgt hij op zijn 14e een pepertje in zijn reet. 

Terug naar school 

Door de deur naar binnen staan aan mijn linkerhand op de tafel koffie- en theekannen en twee dienbladen met cake. De enige keer dat ik cake eet is tijdens een uitvaart! Nu eet ik het bij aanvang van de twee jarige deeltijd opleiding Office Management AD die ik ga volgen.

Met 60 mede studenten luisterde ik naar de introductie die gegeven werd door verschillende leraren en over de lessen die zij geven. Met een soms wat geforceerde dosis humor werd het programma doorlopen. Blijkbaar is het lesprogramma nieuw opgezet en zo nieuw dat ook de leraren nog niet van de hoed in de rand weten. Dit bleek vooral toen we onze coach mochten kiezen. De coaches traden allen naar voren, gingen in een lijn staan en om beurten vertelden ze ons wat voor type ze zijn. Na het fluit signaal mochten we alle 60 naar de coach van onze keuze rennen. De coaches werden bestormd. Ik greep de coach van mijn keuze bij de haren en liet niet meer los.

De komende 2 jaar zit ik een coach-groep met 7 mede studenten waarvan ik de oudste ben. En de jongste 18.

Vakantiehuis 

Wat je het gevoel geeft thuis te zijn daar waar je bent werd mij duidelijk toen ik voor het eerst met mijn man op vakantie ging. Voor het eerst voelde ik geen  heimwee naar huis. Er waren al meer tekenen geweest waardoor ik wist dat mijn man mijn man is maar dit was toch wel een duidelijke. Blijkbaar waar ik ook was,  bij hem voelde ik mij thuis. 

Vele vakanties volgden. Meer kinderen kwamen er en op vakantie namen we de hagelslag en pindakaas ook mee. Je wilt je kind tenslotte ook dat thuisgevoel meegeven ook al ben je 537 km van je huis. Deze vakantie is de behoefte naar chocolade-hagelslag op het witte stokbrood dan ook niet te stelpen.  

Na een bezoek aan een locale markt kwamen we bij de caravan terug. Voor de deur lag een cadeautje. Er werd geloot wie het uit mocht pakken. Maar voordat het uitgepakt kon worden werd het pakje geraden,  gevoeld, gerammeld en geroken. 

Hoe meer kan je je thuis voelen wanneer je moeder en haar vriend je op je vakantiebestemming komen verrassen met een bezoek en een pak hagelslag. 

 

Koning van het kasteel 

Ik wil niet, ik wil niet, ik wil niet. Ik wil alleen maar zwemmen. Heel de dag en elke dag zwemmen. Helaas, we willen een stukje geschiedenis beleven en dit aan jullie meegeven. We gaan. 

Het is drie keer struikelen en we zijn er. Omdat ik me had voorgenomen aan het begin van de dag te gaan konden we uit een ruime keuze P-plaatsen kiezen om te parkeren en was er geen rij bij de ticket verkoop. We waren er. Eenmaal binnen parkeerden we de buggy en gingen we de touristen uithangen in Chateau Chambord. Ik word er altijd een beetje nostalgisch van en probeer me voor te stellen hoe ik in de tijd van toen geleefd zou hebben. Natuurlijk was ik dan de kasteeldame met van die prachtige jurken en alles wat daar bij hoorde…. Kom mama kom we gaan de trap op… En zo werd ik wakker gemaakt vanuit mijn droom en begonnen we de wenteltrap te betreden. 

‘Het lijkt net of dat gebouw op ons afkomt.’ ‘Ik ben bang dat de railing afbreekt’ ‘Kan de vloer instorten mama?’ Alle emoties verzamelen zich in de buikstreek van onze kleine man. En met een paar relativerende vragen probeer ik hem moed in te spreken. Mislukt. Hij hield zich goed maar het was toch veel beter als we het dakterras van dit chateau weer verlieten. Dit deden we dan ook. Het gekke gevoel in zijn buik werd vervangen door de uitdaging foto’s te maken met de digitalecamera. Wat bleek is dat de grootste uitdaging niet lag in het maken van de foto maar in het dichtknijpen van 1 oog. 

Wie ben ik? 

In een art-deco-achtig gestyled hotel kwamen de secretaresses binnen die zich aan hadden gemeld voor de workshop ‘Gelaatkunde’. Dacht dat het zou gaan over gelaatsuitdrukkingen bij non-verbale communicatie. Je weet wel… Met je ogen draaien wanneer iemand iets achterlijks zegt maar er dan zelf niets over zeggen. 

De deelnemers werd gevraagd in groepjes van 3 te gaan staan en uitgenodigd naar elkaar te kijken en zonder oordeel uit te spreken wat je opvallend vindt aan de ander haar gezicht, gelaat> Je hebt volle lippen. Je hebt een wipneus. Je hebt een mooi voorhoofd. En dat gezegd hebbende konden we weer plaats nemen op onze stoel. De PowerPoint presentatie werd gestart. Wat bleek is dat we doen hoe we doen in basis bepaald is tijdens de embryo beginfase. 

Interessante workshop en in mijn zoektocht naar ‘Wie ben ik?’  maakte ik contact met 1 van de 2 Gelaatkundigen die Nederland rijk is. 
Ik zei niets. Ik vertelde niets. Hoe ik ben viel tenslotte af te lezen aan mijn gelaat. 

Ik begrijp het wel.

Afgelopen dagen hebben we grotendeels gescheiden van elkaar doorgebracht. Twee van ons hebben de week door mogen brengen met lotgenoten met brandwonden in de Bosrijke omgeving van de Efteling. Drie van ons hebben zich thuis gevoeld in Den Bosch. En een van ons heeft de week met zijn klasgenoten in Brouwershaven doorgebracht.
De kleintjes die in Bosrijk een feestweek achter de rug hebben zijn te moe om boe of ba te zeggen. Letterlijk want hij is er schoor van en zij kon vanavond zowaar om 1900 uur zonder problemen de binnenkant van haar ogen gaan bekijken. Dit lukte haar gisteren bij thuiskomst onder geen beding. Geen frustratie van mijn kant hoor. Helemaal niet want ik viel gewoon wel in slaap. De oudste kwam ons vanmiddag bij thuiskomst met rode ogen en met moeite omhoog getrokken mondhoeken begroeten. En onze kleinste, zij had de afgelopen dagen de volledige aandacht van ons en dat was sinds vandaag toch even anders. Niet leuk, dat snap ik ook wel.
Nu is vrijdag altijd de dag dat ik een 8-urige werkdag maak. Aan het eind ervan kijk ik er weer naar uit om naar huis te rijden. Heel de dag heb ik me vooral met werk bezig gehouden… Ook wel zo prettig voor mijn werkgever. En voor mij om te beseffen waar ik het allemaal voor doe tenslotte.

Tja, toen we dan ook ge-zessen thuis kwamen was het helemaal niet zo gezellig. De een was boos, bleef boos. De ander vond het avond eten vies, alles was gezeur. Dan een jongedame die zelf wel even bepaalde hoe of wat. En dan een kleintje die het liefst mee kon zeuren maar haar ontbraken de woorden, gelukkig, nog.

De week is voorbij en het weekend staat voor de deur. De plannen die we hadden hebben we bijgewerkt . Nu staan er twee ritjes op de planning in plaats van tig. Ook goed.

Kom eens naast me zitten. Zei ik tegen de vader van onze kinderen. En zo zaten we samen op de rand van het bed nadat alle vier de kinderen naar bed waren gebracht. Ik zei: “Ik begrijp het wel hoor dat de kinderen zich heel de week van hun beste kant hebben laten zien en zich hebben ingehouden wanneer ze boos waren, als ze boos waren.
Ik begrijp het wel dat ze nu thuis zijn en als ze zich boos voelen ze zich boos kunnen gedragen en ook  boos kunnen zijn. Uiteindelijk is vermoeidheid de reden van alle boosheid. Nu we weer bij elkaar zijn is het voor ons als ouders fijn dat de kinderen het ook fijn vinden weer thuis. Dat ze blij zijn enzo. Blij en niet boos.
Ik begrijp het wel maar vind het niet leuk.”

IMG_7848

DE bosschebol